ბოლო კვირას მონაწილეობა მივიღე Open Medical Institute-ის (OMI) მიერ ორგანიზებულ, CME აკრედიტებულ სემინარში, რომელიც მთლიანად ეთმობოდა პედიატრიულ პალიატიურ მზრუნველობას (Pediatric Palliative Care, PPC). კურსი ჩატარდა 2026 წლის 30 აგვისტოდან 5 სექტემბრამდე ავსტრიაში, ზალცბურგში, Schloss Arenberg-ის სასახლეში და მოეწყო ფილადელფიის ბავშვთა საავადმყოფოსთან (Children’s Hospital of Philadelphia, CHOP) თანამშრომლობით.
მსოფლიოს 28 ქვეყნიდან 36 ექიმი და კლინიცისტი შევიკრიბეთ ერთად — 200-ზე მეტი განაცხადიდან შერჩეული ჯგუფი, რაც კარგად აჩვენებს, რამდენად დიდია ინტერესი და მოთხოვნილება ამ თემისადმი მთელ მსოფლიოში.
კურსს ხელმძღვანელობდა დოქტორი შეფალი ფარიხი, CHOP-ის Ingerman Center for Palliative Care-ის დირექტორი და პედიატრიული პალიატიური მზრუნველობის სექციის ხელმძღვანელი. მას გვერდში ედგნენ სამი კოლეგა, თითოეული განსხვავებული, თუმცა ურთიერთდაკავშირებული პროფესიით: პატრიკ აჰერნი — პალიატიური მზრუნველობის ექთანი-პრაქტიკოსი, CHOP-ის კლინიკური მენეჯერი; დანა დომბროვსკი — სამედიცინო სოციალური მუშაკი, პალიატიური გუნდის ფსიქოსოციალური პროგრამის კოორდინატორი; და დოქტორი ვიქტორია ჯონსონი — პალიატიური მედიცინის ექიმი, რომელიც ასევე კურირებს CHOP-ის კომუნიკაციის საგანმანათლებლო პროგრამას VitalTalk-ს.
სწორედ ეს შემადგენლობა — პედიატრი, პალიატიური მედიცინის სპეციალისტი, ფსიქოლოგი/სოციალური მუშაკი — არის ის მოდელი, რომლის დანერგვაც, ჩემი აზრით, ჩვენც გვჭირდება. ამერიკელმა კოლეგებმა კარგად დაგვანახეს, თუ როგორ მუშაობს რეალურად მულტიდისციპლინური გუნდი, როცა საქმე ეხება მძიმედ დაავადებულ ბავშვს. ეს მოიცავს ოჯახისთვის ინფორმაციის მიწოდებას გულწრფელი, გასაგები და ამავდროულად თანაგრძნობით სავსე ენით; ბავშვისთვის დარჩენილი სიცოცხლის ხარისხზე ზრუნვას — ტკივილისა და სიმპტომების მართვას ისე, რომ პაციენტმა შეძლოს დარჩენილი დროის რაც შეიძლება სრულფასოვნად გატარება; და ოჯახის წევრების მომზადებას იმ გამოსავლისთვის, რომელიც, სამწუხაროდ, გარდაუვალია — გლოვისა და დანაკარგის პროცესში თანხლებას, რაც ოჯახს ეხმარება არა მხოლოდ დღევანდელ დღეს, არამედ შემდგომ პერიოდშიც. ეს მიდგომა მთელი გუნდის ერთობლივ ძალისხმევას ეყრდნობა და ცალკეული სპეციალისტის კომპეტენციად კი არა, ერთიან სისტემად აღიქმება.
კურსის განმავლობაში განვიხილეთ ტკივილისა და სიმპტომების მართვის თანამედროვე მიდგომები, რთული ინფორმაციის თანაგრძნობით გაზიარების ტექნიკები, გადაწყვეტილების მიღების პროცესში ოჯახის მხარდაჭერა, გლოვისა და დანაკარგის საკითხები და სიცოცხლის ბოლო ეტაპზე მზრუნველობის პრინციპები. განსაკუთრებით დიდი ინტერესი გამოიწვია რთული ამბების კომუნიკაციაზე გამართულმა სესიებმა — ბევრმა კოლეგამ აღნიშნა, რომ სწორედ ეს იყო ხარვეზი მათ საბაზისო სამედიცინო განათლებაში.
კურსის ფარგლებში თითოეულ მონაწილეს ჰქონდა შესაძლებლობა, წარმოედგინა შემთხვევა საკუთარი ქვეყნიდან და მიეღო კოლეგებისა და პედაგოგების უკუკავშირი სხვადასხვა პერსპექტივიდან — ეს გამოცდილება განსაკუთრებით ღირებული აღმოჩნდა.
პალიატიური მზრუნველობის მთავარი პრინციპია თითოეული ბავშვისა და ოჯახის, როგორც ინდივიდის აღქმა — მათი იმედების, შიშების, კულტურისა და ტრადიციების პატივისცემა და ინტერესი იმის მიმართ, თუ რა არის მათთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი მძიმე დაავადების პირობებში. იმედია, რომ მსგავსი კურსები ხელს შეუწყობს ცოდნის გავრცელებას, ინტერდისციპლინურ თანამშრომლობას და პალიატიური მზრუნველობის განვითარებას მონაწილეთა საკუთარ ქვეყნებში, რათა საბოლოოდ ყველა ბავშვმა და ოჯახმა, ვისაც ეს სჭირდება, მიიღოს შესაბამისი დახმარება.
ის ცოდნა და გამოცდილება, რაც ამერიკელმა კოლეგებმა ფილადელფიის ბავშვთა საავადმყოფოდან გაგვიზიარეს — მულტიდისციპლინური გუნდური მუშაობის მოდელი, სადაც პედიატრი, პალიატიური მედიცინის ექსპერტი, ფსიქოლოგი და სოციალური მუშაკი ერთად უზრუნველყოფენ ინფორმაციის სწორად მიწოდებას, ბავშვის დარჩენილი სიცოცხლის ხარისხზე ზრუნვასა და ოჯახის მომზადებას გარდაუვალი გამოსავლისთვის — არის მიდგომა, რომლის დანერგვაც ჩვენს სამედიცინო სისტემაშიც სრულად შესაძლებელია და აუცილებელია.
ავტორი: ეკა ყიფიანი, პედიატრი
