ქრონიკული მარტოობა და სოციალური იზოლაცია ბოლო წლებში სერიოზულ გლობალურ გამოწვევად იქცა. კვლევები აჩვენებს, რომ სოციალური კავშირების ნაკლებობა ორგანიზმს ისევე აზიანებს, როგორც დღეში 15 სიგარეტის მოწევა, ხოლო ნაადრევი სიკვდილის რისკს თითქმის 30%-ით ზრდის.
მიჩიგანის უნივერსიტეტის ახალი კვლევა, რომელიც გამოცემა Social Problems-ში გამოქვეყნდა, გვაფრთხილებს, რომ მარტოობის მხოლოდ სამედიცინო ჭრილში განხილვა შეცდომაა, რადგან ასე პასუხისმგებლობა საზოგადოებიდან მთლიანად ჯანდაცვის სისტემაზე გადადის.
ნაშრომის ავტორი, სოფია ჰილტნერი, წლების განმავლობაში სწავლობდა ამ თემაზე არსებულ სამეცნიერო სტატიებს. მისი თქმით, მას შემდეგ, რაც მარტოობა ჯანმრთელობის რისკებსა და სამედიცინო ხარჯებს დაუკავშირეს, საზოგადოებამ ავტომატურად ჩათვალა, რომ ამ პრობლემის მოგვარება ექიმების საქმეა. საქმე იქამდეც კი მივიდა, რომ ფარმაცევტულმა კომპანიებმა „მარტოობის საწინააღმდეგო აბების“ კლინიკური გამოცდაც კი დაიწყეს.
მეცნიერი მიიჩნევს, რომ ეს მიდგომა არასწორია. მართალია, ექიმს შეუძლია პაციენტს დეპრესიის სკრინინგი ჩაუტაროს ან ფსიქოთერაპევტთან გადაამისამართოს, მაგრამ ჯანდაცვის სისტემა ფიზიკურად ვერ აღადგენს დანგრეულ სოციალურ კავშირებს, ვერ შეამცირებს სამუშაო საათებს და ვერ ააშენებს ახალ სოციალურ კავშირებს.
ჰილტნერის თქმით, მარტოობა არა სამედიცინო, არამედ ღრმა სოციალური პრობლემაა. იმის ნაცვლად, რომ ადამიანებს კლინიკებში ვუმკურნალოთ, სახელმწიფომ და საზოგადოებამ უნდა იზრუნონ ისეთ პოლიტიკაზე, რომელიც ხელს შეუწყობს ოჯახების მხარდაჭერასა და ადამიანების ერთმანეთთან დაახლოებას. ჯანდაცვა ამ პროცესში მხოლოდ დამხმარე რგოლი უნდა იყოს, რადგან წამლებითა და რეცეპტებით ადამიანურ სიცარიელეს ვერავინ შეავსებს.
წყარო: MedicalXpress
