ატირებული ან უმიზეზოდ გაბრაზებული პატარას დასამშვიდებლად მისთვის ტელეფონის ან პლანშეტის ხელში ჩაგდება თითქმის ყველა მშობლისთვის ნაცნობი ხერხია. თუმცა, ოჰაიოს შტატის უნივერსიტეტის (The Ohio State University) ახალი კვლევის მიხედვით, ამ პრაქტიკის გავლენა ბავშვის განვითარებაზე ერთმნიშვნელოვანი არ არის და ის დიდწილად თავად ბავშვსა და ოჯახზეა დამოკიდებული.
სამეცნიერო ჟურნალ Journal of Communication-ში გამოქვეყნებული ნაშრომი აკვირდებოდა, როგორ მოქმედებს ეკრანის ხშირი გამოყენება ბავშვის ისეთ ფუნდამენტურ უნარებზე, როგორიცაა ყურადღების კონცენტრაცია, ემოციების მართვა და საკუთარი იმპულსების კონტროლი. სწორედ ეს თვისებები განსაზღვრავს მომავალში ბავშვის აკადემიურ წარმატებას, მის ფსიქიკურ ჯანმრთელობასა და სოციალურ ურთიერთობებს. მკვლევარებმა ამ მიზნით 2.5-დან 7.5 წლამდე ასაკის ბავშვების განვითარების მრავალწლიანი მონაცემები შეისწავლეს.
აღმოჩნდა, რომ ოჯახების უმეტესობაში ერთგვარი მანკიერი წრე იქმნება. რაც უფრო ჭირვეული და რთულად დასამშვიდებელია ბავშვი, მით უფრო ხშირად აძლევს მას მშობელი ტელეფონს. ეკრანის ჭარბი გამოყენება კი, თავის მხრივ, ბავშვს ხელს უშლის ემოციების დამოუკიდებლად მართვის სწავლაში. შედეგად, ბავშვი კიდევ უფრო ჭირვეული ხდება და მშობელიც იძულებულია, კვლავ ეკრანს მიმართოს. თუმცა, სპეციალისტები აღნიშნავენ, რომ ამ წრიდან გამოსვლა შესაძლებელია. თუ ბავშვს ემოციებთან გამკლავებას სხვა გზებით (მაგალითად, ბუნებაში თამაშით ან ყურადღების გადატანით) ვასწავლით, ტელეფონზე დამოკიდებულება თავისთავად შემცირდება.
კვლევამ გამოავლინა კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი დეტალი: იმ ოჯახებში, სადაც მშობლებს დეპრესიის ნიშნები ჰქონდათ, ბავშვისთვის ტელეფონის მიცემა სტრესთან გამკლავების თითქმის ერთადერთ გზად იქცეოდა. მეცნიერები ხაზს უსვამენ, რომ ნაცვლად მშობლების დადანაშაულებისა, საზოგადოებამ და ჯანდაცვის სისტემამ მათ ფსიქიკურ მხარდაჭერაზე უნდა იზრუნოს.
წყარო: Journal of Communication
