2014 წელს მომხდარი ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად, 16 წლის ჯესიკა ტავილმა ხერხემლის მძიმე დაზიანება (T6 პარაპლეგია) მიიღო. მთელი ათწლეულის განმავლობაში ის სრულად პარალიზებული იყო და გადაადგილებას მხოლოდ ინვალიდის ეტლის საშუალებით ახერხებდა. 10 წლის შემდეგ მან პირველად შეძლო ფეხზე დადგომა და დამოუკიდებელი ნაბიჯების გადადგმა, რაც Wandercraft-ის ინოვაციური რობოტული სისტემის, Atalante-ის დახმარებით გახდა შესაძლებელი.
ეგზოჩონჩხი წარმოადგენს რობოტულ მოწყობილობას, რომელიც ადამიანის სხეულზე მაგრდება და მიზნად ისახავს დაკარგული მობილობის აღდგენას ან ფიზიკური შესაძლებლობების გაძლიერებას. თუ ადრეული მოდელები მხოლოდ მექანიკურ საყრდენებად მოიაზრებოდნენ, დღევანდელი სისტემები მაღალტექნოლოგიური კომპიუტერებია, რომლებიც ადამიანის ნერვულ სისტემასთან „თანამშრომლობენ“.
ამ სფეროს ერთ-ერთი ლიდერია ფრანგული კომპანია Wandercraft, რომელიც 2012 წელს დაარსდა. მათი მიზანი იყო შეექმნათ მსოფლიოში პირველი „თვითბალანსირებადი“ ეგზოჩონჩხი, რომელიც პაციენტს ხელჯოხების (ყავარჯნების) გარეშე სიარულის საშუალებას მისცემდა. კომპანიის ფლაგმანი პროდუქტი, Atalante, სწორედ ამ მისიის გამოძახილია. ის იყენებს რთულ ალგორითმებს, რომლებიც რობოტს საშუალებას აძლევს, ადამიანის მსგავსად გადაანაწილოს სიმძიმის ცენტრი და დაიცვას წონასწორობა ნებისმიერ ზედაპირზე.
როგორ მუშაობს ეგზოჩონჩხი?
Wandercraft Atalante ხელოვნური ინტელექტით აღჭურვილი თანამედროვე ეგზოჩონჩხია, რომელიც რეაბილიტაციის პროცესში რევოლუციურ მიდგომას იყენებს. მისი მუშაობის პრინციპი რამდენიმე ძირითად კომპონენტს ეფუძნება.
პირველ რიგში, აღსანიშნავია სენსორული მართვა. სისტემაში ჩამონტაჟებული მაღალი სიზუსტის სენსორები მუდმივად აანალიზებენ სხეულის მიკრო-მოძრაობებს. ხელოვნური ინტელექტი ამ მიღებულ სიგნალებს ამუშავებს და მათ რობოტული ტექნოლოგიის შესაბამის მოძრაობებად „თარგმნის“, რითაც უზრუნველყოფს სინქრონიზაციას მანქანასა და ადამიანს შორის.
ამ მოდელის კიდევ ერთი უპირატესობა ავტონომიური ბალანსია. განსხვავებით ძველი თაობის ეგზოჩონჩხებისგან, Atalante თავად უზრუნველყოფს წონასწორობის დაცვას. ეს ფუნქცია კრიტიკულად მნიშვნელოვანია, რადგან პაციენტს საშუალებას აძლევს, ხელჯოხების ან სხვა დამხმარე საშუალებების გარეშე, სრულიად ვერტიკალურ მდგომარეობაში იაროს.
გარდა ამისა, ტექნოლოგია მოითხოვს ინდივიდუალურ მორგებას. ჯესიკას შემთხვევაში, პროცესი სხეულის სრული სკანირებითა და ძვლის სიმკვრივის ანალიზით დაიწყო. ეს აუცილებელი იყო იმისათვის, რომ რობოტული კოსტიუმი ზუსტად შეესაბამებოდეს პაციენტის ანატომიურ მონაცემებს და მაქსიმალურად ეფექტურად მუშაობდეს.
საბოლოო ჯამში, კლინიკური მონაცემები ცხადყოფს, რომ მსგავსი ტექნოლოგია არა მხოლოდ გადაადგილებაში ეხმარება ადამიანს, არამედ მნიშვნელოვნად აუმჯობესებს სისხლის მიმოქცევას, კუნთების ტონუსსა და გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მუშაობას.
ჯესიკა ტავილის ისტორია თვალსაჩინო მაგალითია იმისა, თუ როგორ ცვლის რობოტიკისა და ნეირომეცნიერების სინთეზი ადამიანების ცხოვრებას. დღეს ეს ტექნოლოგია უკვე აქტიურად გამოიყენება არა მხოლოდ ხერხემლის ტრავმების, არამედ ინსულტის შემდგომი რეაბილიტაციის პროცესშიც.
წყარო: Wandercraft
