შვეიცარიელი, გერმანელი და ამერიკელი მეცნიერების ერთობლივმა კვლევამ, რომელიც ჟურნალ JAMA Cardiology-ში გამოქვეყნდა, დაასრულა ხანგრძლივი დებატები იმის შესახებ, აზიანებს თუ არა ინტენსიური გამძლეობის ვარჯიშები გულის ფუნქციას გრძელვადიან პერსპექტივაში.
მეცნიერები 10 წლის განმავლობაში აკვირდებოდნენ მოყვარულ მამაკაც მორბენალებს. კვლევის მონაწილეთა საშუალო ასაკი 43 წელი იყო. დაკვირვება მოიცავდა გულის ფუნქციების დეტალურ შემოწმებას 2009 წლის მარათონამდე, მის დასრულებისთანავე, მომდევნო დღეებში და რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია 10 წლის შემდეგ.
კვლევისას გამოიყენებოდა მაღალტექნოლოგიური მეთოდები:
- 3D ექოკარდიოგრაფია გულის პარკუჭების მდგომარეობის შესასწავლად.
- სისხლის ანალიზები ტროპონინ T-ს (ცილა, რომელიც გულის კუნთის დაზიანებისას გამოიყოფა) დონის დასადგენად.
- ელექტროკარდიოგრამა არითმიების გამოსავლენად.
სპორტულ მედიცინაში არსებობდა შიში, რომ ინტენსიურმა დატვირთვამ შესაძლოა გამოიწვიოს გულის მარჯვენა პარკუჭის ქრონიკული დისფუნქცია ან ქსოვილების დაზიანება. კვლევამ აჩვენა შემდეგი:
- უშუალოდ მარათონის დასრულების შემდეგ, მორბენალებში შეინიშნებოდა მარჯვენა პარკუჭის ფუნქციის (განდევნის ფრაქციის) შემცირება და ტროპონინ T-ს დონის მატება.
- მარათონიდან უკვე მესამე დღეს გულის ფუნქციები სრულად უბრუნდებოდა ნორმას.
- 10 წლის შემდეგ, მიუხედავად განმეორებითი ვარჯიშებისა და შეჯიბრებებისა, მორბენალთა გულის მარჯვენა პარკუჭის ფუნქცია სტაბილური დარჩა. არანაირი კავშირი მარათონის შემდგომ ტროპონინის მატებასა და გულის ფუნქციის გრძელვადიან გაუარესებას შორის არ დაფიქსირებულა.
მეცნიერები ასკვნიან, რომ მარათონის დროს გამოწვეული გულის “დაღლილობა” და ბიომარკერების მატება მხოლოდ დროებითი მოვლენაა. მოყვარული ათლეტებისთვის, რომლებიც რეგულარულად მონაწილეობენ სპორტულ აქტივობებში, ეს არ წარმოადგენს გულის სტრუქტურული დაზიანების ან ფუნქციური დეგრადაციის წინაპირობას.
ამრიგად, ინტენსიური ფიზიკური აქტივობა კვლავ რჩება ჯანმრთელობისა და ხანგრძლივი სიცოცხლის ერთ-ერთ მთავარ გარანტად, გულის დაზიანების რისკის გარეშე.
წყარო: JAMA
